Author: Irene
The face of Hedland is changing
Het zout was er altijd al, maar de doorvoer van ijzererts is booming in Port Hedland. Het stadje is uit zijn voegen gegroeid en dat heeft consequenties voor de toeristen. Alle, werkelijk alle, lege kamers zijn in gebruik genomen door mijnwerkers. De hotels, motels, de campings en de kamers bij particulieren. Het is hier een typische mannengemeenschap. Je ziet eigenlijk alleen maar mannen in werkkleding op straat. De oude treinstellen en de ijzeren boerderijdieren dienen als decoratie.
Er restte voor de nacht een plekje op de Big4 camping; maar zelfs daar hing hun wasgoed aan de lijn. Kamperen bij 31 graden (overdag 41) was geen succes. Je drijft je tent uit.
Nanutarra Roadhouse
Ashburton river ligt er vlak naast. Grote rotsblokken in een kalme rivier.
Naast de lange wegen door de outback staat aangegeven hoe ver een volgend ‘roadhouse’ is. Een roadhouse is een kleine gemeenschap van mensen die tezamen een pompstation, een restaurant en een eenvoudige overnachtingsvoorziening runnen. Buiten het roadhouse is er niets anders
dan de wildernis. Er hangt vaak een bijzondere sfeer.
‘s Avonds zwermen er honderden sprinkhanen in de schaarse verlichting. ‘s Ochtends worden de uitgesprongen beesten met een electrische bladblazer van het looppad verdreven.
Karijini National Park
Er bloeit wild gipskruid in de canyon en een soort papyrusplant, die ik vroeger op mijn studentenkamer had. Dit soort landschappen komt in Australie niet veel voor. Het grootste deel van het enorme land is plat.
Zwemmen in de canyon onder de waterval is een heerlijke opfrisser, bij deze temperaturen onderweg. Op de weg terug kon ik een grote hagedis fotograferen; een buitenkansje, ze zijn watervlug.
Shark Bay (Monkey Mia)
In de jaren zestig van de vorige eeuw kwamen de dolfijnen die door de vissers gevoerd werden, steeds dichter
bij de kust. Nu, 50 jaar later, doen ze dat nog steeds, ook al krijgen ze maar weinig. Er wordt niet veel vis meer gevoerd, omdat in het verleden bleek dat juist het voeren ervoor zorgde dat de dolfijnen niet meer naar zee trokken om zelf te vissen en hun jongen vroegtijdig dood gingen.
Kalbarri National Park
Het weer is klam, vanmorgen veel bewolking aan zee, landinwaarts is het helder. In Kalbarri zijn de rotsen mooi dieprood, zoals je vooral goed ziet bij Eagle Rock en het Rainbow point. Even verderop ligt de Gorge.
Zo’n 400 jaar geleden brak muiterij uit op de Batavia, nadat het schip op een van de inmiddels beruchte kliffen was gestrand, hier 64 kilometer uit de kust. Bij Red Bluff, in het tegenwoordige park, werden enkele muiters gedumpt. Resten van het wrak liggen nog in Geraldton. Als je het verhaal leest op wiki… huiveringwekkend.
Het is 41 graden in Kalbarri, maar er zijn toch mensen, die het gebied per fiets verkennen.
Lunch bij Leander Point
Overal staan kaveltjes te koop langs de spliksplinternieuwe Indian Ocean Road; dit gebied moet rijke bejaarden en toeristen gaan aantrekken…Vooralsnog is het er erg stil en leven ze nog voornamelijk van de kreeftenvangst. De infrastructuur is in ieder geval al aanwezig.
Het dorp ligt ingeklemd tussen de oorspronkelijke (hogere) duinen, met zoutafzettingen van lang geleden,
en de zee, met daartussen een smalle band van met zandzakken gemaakte nieuwe duinen. Het draagt de illustere naam ‘Horrocks’.
Hier zijn ze opgehouden om bij iedere ontmoeting: ‘how are you doing’ te roepen zonder het antwoord te willen horen, maar is het simpelweg: ‘see ya’.
Stromatolites
In lake Thetis zijn ze te vinden, al zo’n 3500 jaar. Het water is er anderhalf keer zo zout als de zee.
Stromatolieten worden beschouwd als een van de vroegste vormen van leven op aarde, micro organismen die zuurstof produceren. Ze zijn nog maar op weinig plaatsen op aarde te vinden. Op deze plek is niet veel ‘marine life’ zodat ze zich goed kunnen ontwikkelen en niet voortdurend worden weggegraasd.
The Pinnacles
Dit wonderlijke verschijnsel komt alleen hier voor, vlak onder Cervantes. Het waren ooit plantenwortels. Vlak voor zonsondergang worden de kleuren spectaculair. Het bushpad dat erdoor heen leidde, kon mij niet bekoren. Ik had al visioenen van tot de assen in het zand gedraaide wielen. JW aan ‘t stuur, gelukkig…
Levende ….
Zonder dasjes
Om 10 uur op pad, mijn eerste foto alweer gemaakt.
In Perth is het 37 graden, als lichaamstemperatuur ok, als omgevingstemperatuur pittig. De pakkendragers laten hun das in de middagpauze dan ook op kantoor liggen.
Perth heeft zijn eigen Walk of Fame (LA) en zijn eigen Las Vegas kitch.
Vanuit het King George park heb je een
mooi uitzicht over de stad. De bomen groeien er niet hard.
Op een bankje in de winkelstraat zat een man, in een zwart pak gekleed, vertwijfeld voor zich uit te staren.
Dandalup
Vlak bij Dwellingup liggen twee dammen, de Dandalup dam North en South. In het ene stuwmeer zit nog 9% water en in het andere meer 40. Het gaat om de watervoorziening van Perth, dus dat lijkt zorgelijk, maar wellicht is het niet ongebruikelijk in de zomer. Geen recreanten op de picknickplaatsen, maar in de rivier, waar een forse waarschuwing staat voor Meningitis, inclusief zwemverbod, wordt gewoon gezwommen.
Ik raakte er in gesprek met een man met een zwart hoedje en twee armen vol tattoos, die vroeg waarom ik een foto maakte. Ik zei dat ik schilder en het licht interessant vond. Hij vertelde dat hij ook schilderde en heeft me al zijn schilderijen (op zijn iPhone) laten zien. Bij het andere uitzichtspunt vroeg iemand om een kleerhanger (sleutel in de auto gelaten….) Ik keek even rond in het bos vanaf de plek waar ik zat en er lag er een 50 cm naast me.
Mandurah
Een paar dagen verblijf in Mandurah bevalt uitstekend. Lezen, luieren en lopen, zij het wat minder ver dan in NZ.
In het Len Howard conservation park is een ‘wilde bloemen wandeling’ uitgezet, die je het best kunt lopen in de winter en het vroege voorjaar 🙁
Gelukkig bloeien er nog wel een paar soorten.
Bij de haven van Mandurah is het een gezellige drukte.












































































