Author: Irene
Cau Nhat Ban
Wat tafereeltjes in het oude stadshart van Hoi An:
De Japanese Covered Bridge is oorspronkelijk gebouwd rond 1590 door Japanners die handel wilden drijven met de Chinezen aan de overkant van het water. Alhoewel het geloof naar de achtergrond is verdrongen, vind je er nog wel vlagen van terug, in de vorm van kleine altaartjes met wierook en bloemen her en der. De prachtige vlinder gedroeg zich als een waar fotomodel.
Auring
Door een ‘tropical depression’ zijn het regenachtige dagen in Hoi An. Langs het strand lopen is altijd leuk. De lucht kleurt mooi bij het natte groen.
Bij een bestelde ‘pancake’ kreeg ik iets heel anders dan ik had verwacht.
De borden verwijzen nog naar Ho, maar de tijd heeft overduidelijk verandering gebracht.
Lighthouse
Zoek de verschillen
I love Halong Bay
Op zo’n ‘floating jail’ hier in de haven, waar je vanuit de hotelkamer op kunt kijken, staat bewegende lichtreclame met die tekst. De stad is wat verloederd geraakt, maar met man en macht worden er nieuwe projecten uitgevoerd, waaronder de bouw van wat een van de grootste themaparken in Azie moet worden. De gewone activiteiten gaan ondertussen natuurlijk door.
Halong
Met de groepstaxi van Hanoi naar Halong, wurmend door het stadsverkeer om alle reizigers te verzamelen, was een leuke stadstour. Halong is een stuk rustiger, al zijn ze druk bezig om er een beetje een kermis van te maken, met alle ecologische gevolgen van dien. Het regent en het is de vraag of de baai met de beroemde eilandjes nog zal opklaren de komende dagen.
Je treft in Vietnam veel hoge, smalle panden aan.
The Hanoi Hilton
Rond 1900 bouwden de Fransen de Hoa Lo gevangenis voor politieke gevangenen. Hiervoor moesten ze eerst wel een heel dorp met de grond gelijk maken. De gevangenen zaten vast met voetklemmen; soms wel 2000 mensen, in een gebouw voor 500 mensen. De strafcel was zeer luguber; de gevangene zat of lag op een schuin achteroverhellend vlak en liggen betekende zware hoofdpijn. In de jaren zestig werden er Amerikaanse piloten vastgezet (uiteraard onder andere omstandigheden); zij noemden het gebouw (sarcastisch) The Hanoi Hilton. Een veteraan werd de eerste Amerikaanse ambassadeur in Vietnam.
Long Biên Bridge
Vandaag al het stadse verkeer van Hanoi getrotseerd en met de fiets eerst een telefoonwinkel (voor een SIM) bezocht en daarna de Long Biên Bridge, die uit 1902 stamt en niet meer zo degelijk is. Er rijdt nog wel een trein overheen, maar verder alleen brommers en fietsers. Iemand vervoerde een complete mandarijnenboom op zijn brommer. (Helaas geen foto) Onder de brug tref je allerlei krotwoninkjes, inclusief dames van de betaalde liefde, maar iedereen lacht je vrolijk toe.
Hanoi
Het is een wereldstad met 7,5 miljoen inwoners. De infrastructuur is (vooral) buiten de stad uitstekend, maar in de oude stad zie je toch weer dezelfde eigenaardigheden: er wordt heel veel buiten geleefd en gewerkt. Verkeerslichten zijn er weinig. De truc is om bij het oversteken langzaam door te lopen; wachten tot het ‘vrij’ is werkt niet; dat gebeurt meestal niet.
Het Ho Chi Minh huis en mausoleum worden nog druk bezocht en Lenin staat nog overeind, maar de bevolking lijkt de focus inmiddels te hebben verlegd.
Goodbye Laos
Nog een rondje door het stadje gelopen en daarna met de tuk tuk naar de luchthaven. De chauffeur zwaaide ons hartelijk uit. De vruchten heten: ‘Fruits de Jacques’; precies wat je kunt verwachten van Fransen die een paar bergtoppen in de USA de naam ‘Tetons’ gaven. Nog 1 keer een foto van hergebruik en een plant die je hier veel ziet: de christusdoorn.
Werken in Laos
Iedereen die ik fotografeerde ging met toestemming op de foto. De jongen die gasflessen omwisselde droeg de volle flessen op zijn nek; leeg gewicht zo’n 15 kilo.
Het was een stevige klim naar boven, maar het uitzicht was de moeite waard.
TV’s met een beeldbuis hebben nu echt afgedaan.
Ook monniken gaan wel eens shoppen.
Kuang Si Falls
Halverwege de weg naar de waterval was de voorband van de scooter lek, even voorbij een dorpje. Na zo’n 300 meter terug te hebben gelopen, bood een monteur, die overigens geen woord Engels sprak, zich aan voor reparatie. Hij had zijn zaakjes keurig voor elkaar en handelde alles vaardig af voor, omgerekend, € 8,50, inclusief nieuwe binnenband. De waterval was, boven verwachting, paradijselijk mooi.
In het bos bij de waterval is een opvangcentrum voor beren.
Unesco World Heritage
Luang Prabang probeert naarstig om schoon te worden, onder verwijzing naar het verkregen label als ‘werelderfgoed’. Hier en daar lukt dat. De bamboo bridge is best eng, maar steviger dan je denkt als je over die dunne houtjes loopt. ‘Don’t look down, look ahead’ zei een vrouw hartelijk. Tijdens het eten kwamen twee schoolmeisjes in uniform etuitjes verkopen; het geld is voor de school.
Pigs & kids
Onderweg naar Luang Prabang was er veel te zien; in de dorpen allerlei bouwsels, soms zeer primitief, (maar er zijn ook hutjes met televisie), heel veel kleine kinderen, loslopende biggetjes, kippetjes, eenden en koeien. Overal activiteiten, haarwassen (2X), haarknippen, grassen verwerken, voetvolley en koken op vuurtjes. Als de bus stopte kon je van alles kopen. De weg was zeer slecht en het regende de laatste uren. Een bewusteloze vrouw die werd geschept door een auto, werd met vijf man opgetild en weggedragen.



































































