Overal in Darwin waar water is, komen krokodillen voor, zoutwaterkrokodillen zoals ‘Sweethaert’ die, ik meen sinds 1979, opgezet in het museum van Darwin ligt. (5 meter lang, 780 kilo)
Dat was niet de bedoeling; de 50 jarige krokodil zou alleen worden
verhuisd naar een andere locatie omdat hij een nogal grote territoriumdrift had en zelfs vissersboten aanviel en ook kapotbeet (geef ‘m eens ongelijk) De arme Sweetheart kreeg een klaplong en verdronk.
Het museum heeft ook een kleine expositie over het ontstaan van de mensheid en een expositie over de orkaan Tracy (1974) inclusief aardedonkere ondergrondse schuilkelder met indrukwekkende orkaangeluiden en nagebouwde huiskamers uit die tijd.
Verder veel informatie over de strijd van de Aboriginals voor hun grond en ook hun beeldrecht (de beroemde carpetzaak, waarbij een kunstwerk van een Aboriginal uit Arnhemland ongevraagd was gebruikt voor een vloerkleed.) Er is na een procedure fors betaald door de fabrikant.
En natuurlijk, last but not least: veel mooie kunstwerken van Aboriginals. Fotograferen mocht niet, maar dat hoorde ik pas na een paar foto’s.
In Darwin zijn enkele mooie parken en je kunt er bij hoogtij vissen met de hand voeren. (Oppassen voor stingers en krokodillen, bijna overal staan hekken langs het water, maar daar dus niet..)
Darwin is een rustige provinciestad. Het ruikt er naar bloemen.






Northern Territory
Ook in Katherine, dat pas om 21 uur werd bereikt, omdat het tussengelegen roadhouse geen kamer meer had, bestaan nog drankrestricties. Het is overduidelijk dat ze met veel problemen te kampen hebben. Bij het winkelcentrum op de grond zittende Aborigines werden door de plaatselijke politie verwijderd. Op veel plaatsen hangen mensen doelloos rond. ‘s Nachts hoor je geschreeuw op straat.
(Foto van juwelier Nina speciaal voor Nina Balt.)
Halls Creek
Kimberley
Zo, dus je gaat de Kimberley doen, zegt de Aussie dan en vervolgens krijg je tips, over loslopende koeien met de kleur van de aarde (roestbruin) en het drankverbod dat geldt in Fitzroy Crossing en Halls Creek. Onderweg dan nog een stuk of wat waarschuwingen (voor kangaroes of wide loads), allebei gezien, en voor andere dieren, die gelukkig niet zijn gesignaleerd.
Het gebied is mooi groen, soms glooiend tot heuvelachtig, hier en daar rode rotsen en dan opeens weer geheel vlak. Tussendoor kronkelen riviertjes. Een enorme zwarte roofvogel met rode kromme snavel keek mij fel aan. Midden op de weg stond een hagedis van zeker 1,5 meter doodstil omhoog te staren.
Veel regen in de lucht, weinig regenval.
Gantheaume Point
In Broome vertelt de locale historie dat er bij erg laag tij voetafdrukken van dino’s te vinden zijn bij het Gantheaume Point. Gezien het soort steen dat de kustlijn vormt, lijkt dit verhaal meer een ‘urban legend’ dan dat het op waarheid berust. Zeker als je ziet hoe de stenen daar eroderen. Ik kan me voorstellen dat zich op den duur dan vormen manifesteren die lijken op pootafdrukken. Na de regen van vannacht zijn wel echte kunstwerken ontstaan.
Gisteren zag ik in het stadje nog een paar kleurrijke types. ‘The rat’ komt uit Melbourne en neemt zijn hondje overal mee naartoe. De didgeridoospeler stemde in met een foto. Onder de jetty (pier) was een man met zijn kinderen aan het vissen.
Broome-Time
Na de leegte van de woestijn beland je dan in Broome, een tropisch stadje in de regentijd. Het doet me aan Bali denken. Zelfs enkele straatnamen doen Indonesisch aan. Voor de oorlog leefde
Broome vooral van paarlemoer, dat werd opgedoken door Japanners. Veel duikers kwamen daarbij op jonge leeftijd om.
De talrijke vogelgeluiden zijn een feest. De Tui in NZ klonk als een piepende schommel; hier is een vogel die klinkt als een oude kast die je opent of sluit.
Ik ben de enige zwemmer in het zwembad. Het water maakt veel kleine slachtoffers. Gisteren vond ik een gouden kever die zich vastklampte aan een vruchtje uit de boom; vandaag na het onweer van vanmorgen, een fanatiek zwemmende hagedis. Als je ze eruit vist, houden ze zich eerst nog dood, maar zetten het daarna al snel op een lopen. Het leven krioelt rond het hotel.
De woestijn bloeit
The face of Hedland is changing
Het zout was er altijd al, maar de doorvoer van ijzererts is booming in Port Hedland. Het stadje is uit zijn voegen gegroeid en dat heeft consequenties voor de toeristen. Alle, werkelijk alle, lege kamers zijn in gebruik genomen door mijnwerkers. De hotels, motels, de campings en de kamers bij particulieren. Het is hier een typische mannengemeenschap. Je ziet eigenlijk alleen maar mannen in werkkleding op straat. De oude treinstellen en de ijzeren boerderijdieren dienen als decoratie.
Er restte voor de nacht een plekje op de Big4 camping; maar zelfs daar hing hun wasgoed aan de lijn. Kamperen bij 31 graden (overdag 41) was geen succes. Je drijft je tent uit.
Nanutarra Roadhouse
Ashburton river ligt er vlak naast. Grote rotsblokken in een kalme rivier.
Naast de lange wegen door de outback staat aangegeven hoe ver een volgend ‘roadhouse’ is. Een roadhouse is een kleine gemeenschap van mensen die tezamen een pompstation, een restaurant en een eenvoudige overnachtingsvoorziening runnen. Buiten het roadhouse is er niets anders
dan de wildernis. Er hangt vaak een bijzondere sfeer.
‘s Avonds zwermen er honderden sprinkhanen in de schaarse verlichting. ‘s Ochtends worden de uitgesprongen beesten met een electrische bladblazer van het looppad verdreven.
Karijini National Park
Er bloeit wild gipskruid in de canyon en een soort papyrusplant, die ik vroeger op mijn studentenkamer had. Dit soort landschappen komt in Australie niet veel voor. Het grootste deel van het enorme land is plat.
Zwemmen in de canyon onder de waterval is een heerlijke opfrisser, bij deze temperaturen onderweg. Op de weg terug kon ik een grote hagedis fotograferen; een buitenkansje, ze zijn watervlug.
Shark Bay (Monkey Mia)
In de jaren zestig van de vorige eeuw kwamen de dolfijnen die door de vissers gevoerd werden, steeds dichter
bij de kust. Nu, 50 jaar later, doen ze dat nog steeds, ook al krijgen ze maar weinig. Er wordt niet veel vis meer gevoerd, omdat in het verleden bleek dat juist het voeren ervoor zorgde dat de dolfijnen niet meer naar zee trokken om zelf te vissen en hun jongen vroegtijdig dood gingen.
Kalbarri National Park
Het weer is klam, vanmorgen veel bewolking aan zee, landinwaarts is het helder. In Kalbarri zijn de rotsen mooi dieprood, zoals je vooral goed ziet bij Eagle Rock en het Rainbow point. Even verderop ligt de Gorge.
Zo’n 400 jaar geleden brak muiterij uit op de Batavia, nadat het schip op een van de inmiddels beruchte kliffen was gestrand, hier 64 kilometer uit de kust. Bij Red Bluff, in het tegenwoordige park, werden enkele muiters gedumpt. Resten van het wrak liggen nog in Geraldton. Als je het verhaal leest op wiki… huiveringwekkend.
Het is 41 graden in Kalbarri, maar er zijn toch mensen, die het gebied per fiets verkennen.
Lunch bij Leander Point
Overal staan kaveltjes te koop langs de spliksplinternieuwe Indian Ocean Road; dit gebied moet rijke bejaarden en toeristen gaan aantrekken…Vooralsnog is het er erg stil en leven ze nog voornamelijk van de kreeftenvangst. De infrastructuur is in ieder geval al aanwezig.
Het dorp ligt ingeklemd tussen de oorspronkelijke (hogere) duinen, met zoutafzettingen van lang geleden,
en de zee, met daartussen een smalle band van met zandzakken gemaakte nieuwe duinen. Het draagt de illustere naam ‘Horrocks’.
Hier zijn ze opgehouden om bij iedere ontmoeting: ‘how are you doing’ te roepen zonder het antwoord te willen horen, maar is het simpelweg: ‘see ya’.
Stromatolites
In lake Thetis zijn ze te vinden, al zo’n 3500 jaar. Het water is er anderhalf keer zo zout als de zee.
Stromatolieten worden beschouwd als een van de vroegste vormen van leven op aarde, micro organismen die zuurstof produceren. Ze zijn nog maar op weinig plaatsen op aarde te vinden. Op deze plek is niet veel ‘marine life’ zodat ze zich goed kunnen ontwikkelen en niet voortdurend worden weggegraasd.
The Pinnacles
Dit wonderlijke verschijnsel komt alleen hier voor, vlak onder Cervantes. Het waren ooit plantenwortels. Vlak voor zonsondergang worden de kleuren spectaculair. Het bushpad dat erdoor heen leidde, kon mij niet bekoren. Ik had al visioenen van tot de assen in het zand gedraaide wielen. JW aan ‘t stuur, gelukkig…






















































































